ජීවිතේට මිනිත්තුවක් - තාත්තා හා දුව.

කිරල් අම්මලා බිත්තර රකින්නෙ කකුල් අහසට උස්සගෙන කියල ජන වහරෙ කියවෙනව. ඒ කොයි මොහොතක හරි අහස කඩාගෙන වැටුනොත් තමන්ගෙ පුංචි පැටවුන් බේරගන්න. අන්න එහෙමයි දෙමව්පියො දරුවන්ට ආදරේ කරන්නෙ. ඉඳල හිටල පත්තරේ ළමයෙක් විසික්ක කලා කියල දැක්කට අපේ රටේ අම්මල තාත්තල දරුවන්ට කරන ආදරේ එක දසමයක්වත් අඩු වෙලා නෑ. ඒ අම්මලත් මානසික ලෙඩකින්වත් එහෙම කලොත් මිසක් හිතල දරුවෙක්ට එහෙම කරයි කියල මං විශ්වාස කරන්නෙ නෑ.

ඔය ආදරේ හැම තැනම තිබ්බට තාත්තා කෙනෙක් දුවට තියෙන ආදරේ හරි වෙනස්ලු. මම ඉතිං කොල්ල හිංද ඒක කොහොමද දන්නෙ! අපේ ගීත අතරේ දුවක් දීග දෙන දවසට තාත්තාගේ හැඟීම තියවෙන ගීත ගොන්නක්ම තියෙනව. ඒ අතරින් ලස්සනම ගීතයක් තමයි අමරදේවයන් ගයන 'කුල ගෙදරට පිය ඔසවන' ගීතය. 

කුල ගෙදරට පිය ඔසවන දියණිය
කිමද නෙතඟ කඳුලැලි පුරවාගෙන
නාඬන් දියණියණේ..

නුඹේ මවත් කැන්දන් ආ දිනයේ
කඳුළු සැලූ බැව් මතක තියේ මට
නුඹ ඉපදුනු දා ඒ උණු කඳුලැලි
පෙරලෙනු දුටුවෙමු සතුටු සිනාවට

ලෝකය වෙනුවෙන් හැදුවා පමණකි
අපහට කිසිදා උරුම නොවේ ඔබ
කඳුළක්‌ සුසුමක්‌ සිනා රොදක්‌ මැද
යළි යළි ඉපදී ජීවත් වනු මැන

පද - බර්ටි ජයසේකර

මේ ගීතයේ මං වැඩියෙන්ද ආස කරන්න අන්තිම පද දෙකට. තාත්තලා කැමති නෑ දුවෙක්ගෙ කඳුලක් දකින්න. ඒත් මේ ලෝකෙ කාටද පුලුවන් කඳුලක් හෙලන්නෙ නැතුව ඉන්න? දුවක් ලොකු කරනකන් අනේක දුක් ගැහැට විඳින තාත්තලා දන්නව ජීවිතේ අපි හිතන තරම් සුමට නෑ කියල. ඒ හැල හැප්පීම් වලට මුහුණ දුන්නම ඉගෙන ගන්න පාඩම් වලින් අපි දවසින් දවස අලුත් වෙනව. අලුතෙන් ඉපදෙනව. ඒ යථාර්තය මේ තාත්තා කියන අපූරුව!

අහලා නැත්තම් අහන්න! https://www.youtube.com/watch?v=OcihQn6K5vo

ලසිත හේරත්